Funny Games, Avusturyalı usta yönetmen Michael Haneke'nin 1997 yapımı çarpıcı ve rahatsız edici bir psikolojik gerilim filmidir. Film, tatil için gittikleri göl kenarındaki yazlık evlerinde huzurlu bir zaman geçirmeyi planlayan bir ailenin (anne, baba ve küçük oğulları) başına gelen beklenmedik ve korkunç olayları konu alır. İyi giyimli ve kibar görünümlü iki genç adam, Paul ve Peter, aileyi ziyaret ederek başlarda masum bir şekilde yumurta ödünç isterler. Ancak bu ziyaret, hızla kontrolden çıkan ve aileyi rehin alan sadistçe 'oyunlara' dönüşür.

Haneke'nin yönetmenliği, izleyiciyi şiddetin medyadaki temsiline ve izleyici olarak bu şiddete nasıl tepki verdiğimize dair sorgulayıcı bir pozisyona yerleştirir. Film, geleneksel gerilim kalıplarını kırarak doğrudan kamera ile konuşma, zamanı geri alma gibi meta-anlatı teknikleri kullanır ve izleyiciyi rahatsız edici bir şekilde suç ortağı haline getirir. Oyunculuk performansları oldukça güçlüdür; Susanne Lothar ve Ulrich Mühe ailenin çaresizliğini ve korkusunu, Arno Frisch ve Frank Giering ise soğukkanlılıkla şiddet uygulayan genç adamların ürkütücü portrelerini başarıyla yansıtır.

Funny Games, sadece bir 'korku' veya 'gerilim' filmi değil, aynı zamanda şiddetin doğası, toplumdaki yeri ve seyirci beklentileri üzerine sert bir eleştiridir. Görsel olarak minimalist ve temiz bir anlatıma sahip olan film, psikolojik baskıyı yavaş yavaş artırarak izleyiciyi gerilim dolu bir atmosferde tutmayı başarır. Şiddeti doğrudan göstermek yerine onun sonuçlarına ve psikolojik etkilerine odaklanır, bu da filmin etkisini uzun süre devam ettirir. Kült statüsüne ulaşmış bu önemli filmi izlemek, sinemanın sınırlarını zorlayan ve izleyiciyi pasif konumundan çıkarmaya çalışan cesur bir deneyim sunar.