Bernardo Bertolucci'nin yönettiği 1972 yapımı Last Tango in Paris, sinema tarihinde derin izler bırakan ve sınırları zorlayan bir dramdır. Film, karısının intiharıyla sarsılan orta yaşlı Amerikalı Paul (Marlon Brando) ile nişanlı genç Fransız Jeanne (Maria Schneider) arasında, Paris'te anonim bir dairede başlayan fırtınalı ve kuralsız bir ilişkiyi merkezine alır. İkili, kimliklerini ve geçmişlerini bir kenara bırakarak, sadece fiziksel tutku ve ham duygular üzerine inşa edilmiş gizli bir dünya yaratır.

Marlon Brando'nun Paul rolündeki performansı, oyunculuk tarihinin en çıplak ve duygusal olarak yoğun portrelerinden biri olarak kabul edilir. Karakterinin acısını, öfkesini ve savunmasızlığını izleyiciye aktarışı ustalıklıdır. Maria Schneider ise Jeanne karakteriyle, masumiyet, merak ve isyan arasında gidip gelen karmaşık bir iç dünyayı başarıyla yansıtır. Bertolucci'nin yönetmenliği, Vittorio Storaro'nun görüntü yönetimiyle birleşerek, Paris'in melankolik atmosferini karakterlerin psikolojik çalkantılarıyla mükemmel bir şekilde bütünleştirir.

Last Tango in Paris, yalnızca cinsel içeriğiyle değil, aynı zamanda yas, yalnızlık, özgürlük arayışı ve insan ilişkilerindeki güç dinamiklerini sorgulayışıyla da dikkat çeker. Film, izleyiciyi rahatsız edebilir, ancak bu onun gücünün bir parçasıdır. Sanatsal cesareti, unutulmaz performansları ve derin psikolojik alt metniyle, olgun izleyicilere hitap eden ve üzerine uzun uzun düşündüren bir sinema deneyimi sunar. Döneminin tabularını yıkan bu film, modern sinemanın gelişiminde önemli bir dönüm noktası olarak kabul edilir ve izlenmesi gereken tartışmalı bir klasiktir.