Andrey Tarkovski'nin 1975 yapımı 'Mirror' (orijinal adıyla Zerkalo), sinema tarihinin en kişisel ve şiirsel filmlerinden biri olarak kabul edilir. Film, kırklı yaşlarında ve ölüm döşeğinde olan bir adamın, Aleksey'in, zihninde canlanan anılarına odaklanır. Bu anılar, çocukluğunun pastoral sahneleri, İkinci Dünya Savaşı'nın travmaları, ailesiyle (özellikle annesiyle) olan karmaşık ilişkileri ve Sovyetler Birliği'nin yakın tarihindeki toplumsal dönüşümlerle iç içe geçmiş bir mozaik sunar.

Tarkovski, geleneksel bir anlatı yapısını tamamen reddederek, rüyalar, anılar ve tarihi arşiv görüntülerini bir araya getirir. Bu teknik, izleyiciyi zamanın doğrusal akışından çıkararak, belleğin ve bilincin akışkan dünyasına davet eder. Oyunculuklar, özellikle Margarita Terekhova'nın hem anne hem de eş rollerindeki performansı, filmdeki duygusal yoğunluğun taşıyıcısıdır. Yönetmenin babası Arseny Tarkovski'nin şiirlerinin seslendirildiği sahneler, filme benzersiz bir lirik derinlik katar.

'Mirror' izlenmesi gereken bir filmdir, çünkü yalnızca bir hikaye anlatmaz; bir deneyim sunar. Görsel şiir olarak nitelendirilebilecek sahneleri (örneğin, rüzgarda dalgalanan çimenler veya yanan bir kulübenin yavaş çöküşü), seyirciyi meditatif bir düşünce haline sokar. Film, bireysel hafıza ile kolektif tarihin nasıl örülü olduğunu, geçmişin bugünü nasıl şekillendirdiğini sorgular. Sinema diline getirdiği radikal yaklaşım ve duygusal dürüstlüğü ile 'Mirror', sadece bir film değil, bir sanat eseridir. Tarkovski'nin bu otobiyografik başyapıtı, izleyiciyi kendi anılarının ve varoluşunun derinliklerine bakmaya teşvik eder.