Jacques Tati'nin 1967 yapımı başyapıtı Playtime, sıradan bir komedinin çok ötesine geçen, modernite ve insan ilişkileri üzerine derin bir hiciv sunuyor. Film, ikonik karakteri Mösyö Hulot'nun, cam ve çelikten oluşan yüksek teknolojili, steril bir Paris'te kayboluşunu ve bir grup Amerikalı turistle kesişen yollarını anlatıyor. Tati'nin kendisinin canlandırdığı Hulot, bu soğuk ve düzenli dünyada sakarlığı ve insani sıcaklığıyla öne çıkarak, izleyiciye mimarinin ve teknolojinin insan doğasıyla olan çatışmasını komik bir dille yansıtıyor.

Playtime'ın en dikkat çeken yanı, diyalogların minimal kullanıldığı, görsel mizahın ve detayların ön planda olduğu anlatımıdır. Tati, geniş açılı çekimler ve derin odak kullanarak, ekranda aynı anda gelişen birden fazla komik olay örgüsü yaratıyor. Özellikle, henüz inşaat halindeki bir gece kulübü/restoranın açılış gecesinde yaşanan kaos, filmin en unutulmaz sahnelerini oluşturuyor. Bu sekans, sosyal etkileşimlerin ve beklenmedik aksaklıkların nasıl katı yapıları altüst edebileceğini gösteriyor.

Oyunculuklar, özellikle Tati'nin fiziksel komedi performansı, zamanın ötesinde bir evrenselliğe sahip. Film, pahalı setleri ve uzun çekim süreleri nedeniyle büyük bütçe sorunları yaşasa da, bugün sinema tarihinin en yenilikçi ve cesur komedilerinden biri olarak kabul ediliyor. Playtime izlenmeli çünkü yalnızca güldürmekle kalmaz, aynı zamanda modern yaşamın absürtlükleri üzerine düşündürür. Görsel zenginliği ve detaylarla dolu kareleri, her izleyişte yeni keşifler sunar. 1960'ların futuristik vizyonunu yansıtan bu film, günümüzde hâlâ şaşırtıcı derecede güncel ve izleyiciyi sıcak, kaotik bir insanlık halinin zaferine tanık olmaya davet ediyor.